عصبانی، مجرد و بسیار باوقار
جنوبی ها و دزفولی ها به فوتبال دوستی معروفند اما پدر محمد موسوی که معلم ورزش و والیبالیست بود، نگذاشت استعداد و فیزیک پسرش در فوتبال تلف شود. دست او را می گرفت و وارد مسابقات جدی بزرگ تر ها می کرد؛ محمد با همان دست های کوچک مقابل آبشارهای بزرگ تر ها مقاومت می کرد. هر ماه پدرش کنار چارچوب در اتاق، قدش را اندازه می گرفت و علامت می زد تا ببیند پسرش دو متر را رد می کند یا نه؟ شاید اگر آن توجه به تغذیه، ورزش و بستنی های کشدار دزفولی با شیر میش در کودکی نبود، ایران از بهترین دفاع روی تور جهان محروم می شد.
با همه این حمایت ها، هوش و بازی خوانی محمد او را به بهترین در پست خودش تبدیل کرده؛ وقتی از تمام رقبایش در دیگر تیم ها قد کوتاه تری دارد. محمد موسوی هم در ۲۷ سالگی هنوز مجرد است و چند سالی است همشهری شهرام محمودی شده. چیزی که محمد موسوی به آن معروف شده، عصبانیت است. عصبانیتی که هم جذاب ترش می کند و هم باعث می شود بهتر بازی کند. البته این عصبانیت در کودکی دامنگیر خواهرانش می شد و باعث می شد عروسک های شان را پاره کند.
منبع: http://namnak.com
پاسخ به دیدگاه
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.