دو و میدانی

پیشگفتار
ورزش شامل فعالیت هر کس با یک منظور و در محیطی متفاوت از محیط روزانه برای مسابقه، لذت بردن ، برای کسب برتری، برای پیشرفت مهارت یا ترکیبی از تعدادی از این هاست. تفاوت منظور همراه با در نظر گرفتن مهارت فرد یا گروه یا دلیری علامت مشخصه ورزش است.

بنابر این پریدن از روی یک مانع در مقابل دیدگان هزاران نفر در یک میدان سر پوشیده ورزش است در حالی که پریدن از روی یک چشمه هنگام پیاده روی  در روستا فقط تلاش برای خیس نشدن پای فرد است.
انواع مختلفی از ورزش وجود دارند و انسان ها قسمت مهمی از وقت، پول و دلبستگی خود را نه فقط به عنوان شرکت کننده بلکه به عنوان تماشاگر به آن ها اختصاص می دهند.
ورزش امروزه در جهان به وسیله ای مبدل شده که انسان ها را با هم متحد و آشنا کرده و بین آن ها پیوند اخوت و برادری برقرار می کند و مهمترین هدف و وظیفه ورزش همین است ایجاد مودت و دوستی بین ورزش کاران که هر چند در میدان رقیب هم هستند اما در خارج از میدان به عنوان رفیق همدیگر می باشند .
ورزش ترکیبی از فعالیت های فیزیکی عادی و معمول و مهارت های شخصی و به عنوان تفریح و یک سری از قوانین که برای مسابقه ، لذت بردن و رسیدن به برتری است. ترکیب شخصیت هایی با مهارت های متفاوت در یک ملت، شجاعت و دلاوری آن ملت را افزایش می دهد .

تاریخچه ورزش
تمدن ها در ورزش سراسر تاریخ ، توانستند یک معامله بزرگ که تغییر اجتماع و ماهیت در ورزش است را آموزش بدهند . آن ها چیزهای بسیار جدیدی از هنر را در فرانسه ، آفریقا و استرالیا ی ما قبل تاریخ که مدرک آن در مراسمات رسمی تهیه شد را کشف کنند . این کسب مهارت ها وابسته به سفارش مردم است که برای یافتن معانی فعالیت ها در ورزش به صورت یک مروارید گران بها می درخشد . مثلا ورزش ژیمناستیک در میان چینی ها پیشینه‌ی زیادی دارد .

ورزش های دیگر شامل : پرتاب نیزه ، پرتاب دیسک و پرش بلند و کشتی است. رسوم سنت گرایی ورزش باستانی ایرانی ، هنر زورخانه ای بود که اکنون با این روش تماس اندکی دارند . در میان دیگر ورزش های ایرانی چوگان و پرتاب نیزه هم وجود داشت. دسترسی به ورزش های عمومی با تاسیس یونان قدیم ، ایجاد شد . کشتی ، دومیدانی ، بوکس ، پرتاب نیزه ، پرتاب دیسک و مسابقه ارابه سواری نیز در آن زمان متداول بود.

اهمیت ورزش
امروزه ورزش یکی از اموری است که به عناوین مختلف در جهان مطرح شده و گروه زیادی به اشکال گوناگون با آن سرو کار دارند. برخی از مردم، ورزشکار حرفه ای اند و گروهی ورزشکار آماتور . گروهی طرفدار و علاقه مند به ورزش و دیدن برنامه ها، مساب

قات و نمایش های ورزشی بوده، وعده ای نیز از راه ورزش امور

زندگی خویش را می گذرانند.
وزارتخانه ها و ادارات ورزشی فراوانی تاسیس شده و مخارج زیادی صرف ورزش ، ساختن استادیوم ها، مجتمع ها و باشگاه های ورزشی و نیز تهیه وسائل و لباس های ورزشی و یا تماشای مسابقات ورزشی می شود. بخش های قابل توجهی از برنامه های تلویزیون ، رادیو، مجلات و سایر رسانه های گروهی، به ورزشی و اخبار ورزشی اختصاص دارد و خلاصه ورزش یکی از اموری است که در جهان به صورت جدّی مطــرح بوده و از جهات مختلف دارای اهمیت می باشد .

ورزش دو و میدانی چیست؟
ورزشهای دو و میدانی عبارت از فعالیتهای بدنی شامل حرکات طبیعی مانند دویدن، جهیدن و پریدن و پرتاب کردن می باشد. ورزشهای دو و میدانی ورزش چندگانه ای است که هر نوع آن ،کاملاٌ متفاوت از انواع دیگر است.

انواع مختلف ورزشهای دو و میدانی نه تنها از لحاظ اجرا با هم متفاوتند، بلکه از نظر وسایل و امکانات تمرین و سابقه نیز اختلاف زیادی دارند.
به خاطر سابقه، جهانی بودن و شهرت داشتن و همچنین به علت وسعت و مقدار مهارتهای مختلف که این ورزش در احاطه دارد،ورزش پایه یا مادر لقب گرفته است.رقابتهای دو و میدانی امروزه قسمت اعظم بازیهای المپیک را تشکیل می دهد، به خاطر اهمیت تربیتی آن ، این ورزش در تمام کشورهای جهان اجرا می گردد و به علت نقشی که در بهتر ساختن شرایط جسمانی جهت اجرای انواع دیگر ورزشها دارد اغلب پیشرفت در آن معیاری از توسعه کشورها تلقی می شود.گذشته از این که ، این ورزش ، ورزشکار را در شرایط و اجرای عالی نگه می دارد، زمینه ای برای تحقیقات و تجربیات درباره انسانها را فراهم کرده و خصوصیت پیشرفت در طریق صحیح آن را بررســی می نماید، بنابراین زمینه های علمی مربوط به این رشته وسیع و مختلف است .

تاریخچه ورزش دو و میدانی
«دو و میدانی» یک ورزش طبیعی است، چرا که با رفتار و حرکات طبیعی انسان مطابقت دارد. بنابراین، می توان گفت که دو و میدانی، از زمان پیدایش بشر وجود داشته و بلکه از نخستین اسلحه های انسان در برخورد با محیط زندگی و خطرهای آن به شمار می رفته است.
انسان های اولیه، برای آنکه طعمه حیوانات وحشی نشوند، مجبور به دویدن و فرار از خطر ب

وده اند. در این حال، عبور از موانع طبیعی هم با جهیدن و پریدن، صورت می گرفته و اگر لازم می شد که میان آن با حیوانات و با دیگر دشمنان مبارزه ای صورت گیرد، انسان های اولیه از پرتاب سنگ یا دیگر اشیا کمک می گرفتند.
به این ترتیب، انسان اولیه پی برد که اگر تندتر بدود، بیشتر بپرد و زیادتر پرتاب کند، بهتر خواهد توانست با مشکلات و خطرات پیرامون خود مبارزه کند.
با گذشت زمان، که انسان به تدریج متمدن و شهرنشین شد، آن حرکات طبیعی را هم جزئی از زندگی خود قرار داد و به شکل بازی های ورزشی در اوقات فراغت اجرا کرد. با این همه، در دوران باستان، بیشتر ورزش ها و تمرین های ورزشی به خاطر مهارت یافتن برای جنگ و عملیات جنگی صورت می گرفت:
– پرش ارتفاع، برای مهارت پیدا کردن در عبور از دیوار و موانع و یا پریدن به پشت اسب.
– پرش طول، برای بهتر گذشتن از روی نهرها و خندق، و سنگرها.
– انواع پرتاب ها، برای بیشتر و بهتر پرتاب کردن نیزه و سنگ

.
– دویدن، برای تعقیب دشمن یا گریز از مهلکه.
این قبیل مهارت ها را سربازان در دوران صلح تمرین و تکرار می کردند تا اگر جنگی در گرفت، بتوانند با قدرت بیشتری وارد میدان شوند. مردم عادی و مخصوصا نوجوانان و جوانان هم به تقلید از حرکات سربازان، به این گونه کارها می پرداختند و میان خود بازی ها و مسابقاتی ترتیب می دادند.
در مصر باستان و در روزگار فراعنه، نوعی ورزش «دو و میدانی» متداول بود که به صورت دویدن های انفرادی و جمعی اجرا می شدند.

در موزه های دنیا، ظرف ها و اشیایی از دوران باستان موجود است که بر روی آن تصویر ورزشکاران در حال دویدن و نیزه انداختن و وزنه پرتاب کردن دیده می شود.
در دوران امپراطوری روم باستان، لژیونر ها (سربازان عضو لژیون = ارتش) با پرداختن به انواع دو ها و پرتابها، خود را برای مسابقات شمشیر زنی و نبردهای تن به تن آماده می کردند .
در ایرلند، ورزش میدانی مخصوصی رایج است به نام تیل تین (Tailtean) که پیشینه ای چند هزار ساله دارد.
اما در میان کشورها و تمدن های دوران باستان، در یونان بیش از دیگران به ورزش دو و میدانی اهمیت داده می شد. اهمیت دو و میدانی نزد یونانیان به اندازه ای بود که نوجوانان را زیر نظر و تعلیمات مربیان کارآزموده قرار می دادند تا آن ها را متناسب با استعدادی که دارند برای سریعتر دویدن، بیشتر پریدن، و بهتر پرتاب کردن آماده کنند.

در افسانه های اساطیری یونان باستان، سخن از موجودی پر شور و شر، به نام مرکور است. این موجود افسانه ای، جوانی است بلند بالا و سرشار از شادمانی و نشاط و حرارت. او، در دو طرف کلاه و مچ پای خود بال هایی کوچک دارد و با همین بال ها و گام های چابک و تیز، سفرهای پر ماجرایی را در جنگل ها و کوه ها و سرزمین های مختلف انجام می دهد و آسمان و زمین میدان فعالیت ها و دوندگی های اوست.

وجود چنین قصه ای و چنان موجودی در میان قصه ها و افسانه های اساطیری یونان باستان، حکایت از توجه و علاقه آن مردم به «تیزپایی»، «چابکی» و «دویدن» دارد.
بازی های المپیک
اما نخستین اجرای سازمان یافته و قانون دار «دو و میدانی» در بازی های المپیک یونان باستان دیده می شود.
ورزشکاران یونانی برای مسابقات ورزشی خود چهار جشنواره بزرگ و مهم داشتند.
در بازی های المپیک یونان باستان، «دو و میدانی» در رأس دیگر رشته های ورزشی قرار داشت و رشته اصلی مسابقات بود. مسابقه دو، با شرکت، دوندگان آماده و تیز پا، به مسافت یک استاد (برابر با ۱۸۲ متر) انجام می شد که واژه استادیوم نیز برگرفته از همین واژه استاد است.
یک پژوهشگر به نام جان کی یران (John Kieran) از دونده ای یونانی به نام کوروبوس نام برد و می نویسد که وی اولین قهرمان رسمی دو در نخستین دوره بازی های المپیک باستان است.

با توجه به مدارک تاریخی، پرش طول در چهارمین دوره بازی ها به مواد مسابقات دو

و میدانی افزوده می شود. کرونوس (از کشور اسپارتا) نخستین رکورددار این ماده بود که ۷ متر پرید
تصویری از دوندگان یونان باستان بر یک کوزه سفالین، به جای مانده از سال ۵۳۰ ق.م.
در دوره های بعدی المپیک باستان، به تدریج رشته های دیگری همچون پرتاب نیزه،

پرتاب وزنه، و پرتاب دیسک هم به فهرست مسابقات دو و میدانی افزوده شد.
در قرن دوازدهم میلادی، مسابقات میدانی و مخصوصاً دو در انگلستان رایج شد.
در اواخر قرن پانزده و اوایل قرن شانزده، مسابقات دو و میدانی در انگلستان به شدت رواج یافت و ورزش اول در جامعه آن روز شد.
در قرن های ۱۷ و ۱۸ میلادی، در انگلستان نوعی شرط بندی ورزشی مرسوم شد که در آن دوندگانی با هم شرط می بستند و درحالی که انبوه مردم به تماشا می ایستادند، دونده ها بر سر ربودن جایزه مسابقه می دادند.
نقش انگلستان در زنده شدن دوباره «دو و میدانی» بسیار زیاد است. در سال های ۱۸۶۰ – ۱۸۲۰ ورزش دو و میدانی به دانشگاه ها و مدارس انگلستان راه یافته بود و دانشجویان دلبستگی بسیاری به این ورزش پیدا کرده بودند.
در سال ۱۸۴۹ آکادمی ارتش انگلیس برای اهمیت دادن به دو و جلب توجه و علاقه نظامیان به آن ، یک مسابقه بزرگ ترتیب داد و افزون بر آن، انواع دوهای سرعت و استقامت را جز دروس رسمی دانشجویان دانشکده افسری قرار داد.
در سال ۱۸۶۶، اولین باشگاه دوندگان، با نام کلوپ آتلتیک آماتور در لندن تأسیس شد و در پی آن، باشگاه ها و کلوپ های دیگری به وجود آمدند.

واژه آتلتیک (Athletic) را انگلیسی ها در مورد ورزش دو و میدانی به کار می برند. اما کلمه آتلت (Athlete) در اصل به معنی جوان قوی هیکل و چابکی است که برای انواع مسابقات سنگین سرعتی و استقامتی ورزش می کند و خود را آماده می سازد.
رونق دوباره دو و میدانی در انگلستان سبب شد که دیگر کشورهای اروپایی هم به آن روی بیاورند و این ورزش را در مدارس، دانشگاهها و سربازخانه های خود متداول کنند. سربازهای کشورهای استعماری اروپا هم به هر جا از جهان که قدم گذاشتند، مواد مختلف دو و میدانی را رواج دادند و به مردم سرزمین های دیگر معرفی کردند .
بعد از انگلستان، دومین کشوری که ورزش «دو و میدانی» در آن بسیار رونق گرفت آمریکا بود. استقبال مهاجران ساکن در قاره جدید (آمریکا) از ورزش دو و میدانی به قدری زیاد بود که در سال ۱۸۶۸ کلوپ آتلتیک نیویورک تأسیس شد تا مسابقاتی منظم برای علاقه مندان دو، پرتاب، و پرش ترتیب دهد.
در قرن نوزدهم، سربازان ارتش برای نشان دادن قدرت خود به پرتاب گلوله توپ می پرداختند و با هم مسابقه می دادند.

المپیک نوین

در اواخر قرن نوزدهم، بارون پیردو کوبرتن (فرانسوی) با تلاش و کوشش بسیار موفق شد بازیهای المپیک را پس از ۱۵۰۰ سال تعطیلی، بار دیگر زنده کند و در اندازه های بین المللی به مورد اجرا بگذارد.
نخستین دوره این بازی ها در سال ۱۸۹۶ در آتن برگزار شد و از همان اولین دوره بازی ها مسابقات دو و میدانی در ردیف مهمترین بازی ها درآمد.
در تاریخ هفدهم ماه ژوئیه سال ۱۹۱۲ در کشور سوئد کنگره ای بر پا شد که در آن نمایندگان سازمان های دو و میدانی کشورهای بلژیک، اتریش، کانادا، شیلی، دانمارک، مصر، فنلاند، آلمان، انگلستان، یونان، مجارستان، نروژ، شوروی، آمریکا، سوئد و استرالیا شرکت داشتند و برای ایجاد یک سازمان بین المللی دو و میدانی مشور کردند. سازمان مورد نظر سرانجام در ماه اوت سال ۱۹۱۳ با نام فدراسیون بین المللی دو و میدانی موجودیت یافت تا قوانین و مقررات مورد نیاز رشته های مختلف دو و میدانی را تدوین کند
فعالیت های فدراسیون بین المللی دو و میدانی سبب شد که این ورزش در سراسر دنیا گسترش یابد و براساس قوانین و مقررات یگانه ای به اجرا در آید.
در حال حاضر، تقریبا هیچ کشوری در جهان نیست که عضو فدراسیون بین المللی دو و میدانی نباشد و از قوانین آن پیروی نکند . .
دو و میدانی در ایران

ورزش دو و میدانی در ایران، به ویژه در دوران باستان و روزگاران قدیم به اندازه سوارکاری، چوگان بازی، تیراندازی، کشتی، شمشیرزنی و نیزه اندازی رایج نبوده است. اما بی تردید جنگاوران و سربازان ایرانی در هر دوره تاریخ برای آماده سازی و تقویت جسم خود از این ورزش هم غافل نبوده اند.
شاطر ها را شاید بتوان نخستین افرادی به شمار آورد که ورزش و تمرین اصلی آن ها از دوران کودکی دویدن بود.
در دوره صفویه و پس از آن چنین رسم بود که مردانی چابک و تیزرو در پیشاپیش اسب بزرگان

می دویدند و راه را برای عبور آن ها باز می کردند. این دوندگان را شاطر می نامیدند.
شاطرها، دویدن و تند رفتن را از کودکی تمرین می کردند و چون در این کار مهارت می یافتند، در یک آزمون مانند مسابقه دو، نیز شرکت می کردند تا اگر قبول شدند، حکم شاطردوانی یا استادی بگیرند.
در دربار پادشاهان صفوی و بعد از آن، همواره تعداد شاطر آماده به خدمت بودند و رئیس شاطرها را شاطردوانی می گفتند. شاطرها در اوقات فراغت به تمرین دو می پرداختند و از آن جا که افرادی تیزپا و تندرو بودند، برای رسانیدن پیامها نیز مورد استفاده قرار می گرفتند.
اما، از عهد مشروطیت به بعد و به دلیل رواج کالسکه و اتومبیل در ایران، کار و بار شاطرها هم به تدریج از رونق افتاد و این پیشه از میان رفت.
پیدایش ورزش دو و میدانی در ایران، به صورت نوین، حدود سال ۱۳۰۰ هجری شمسی است.
در این سال، میر مهدی ورزنده (معلم ورزش) دو و میدانی را در ایران معرفی کرد و به شاگردان مدارس آموزش داد.
در سال ۱۳۰۳ در میدان مشق تهران، مسابقه ای به نام المپیک ایران ترتیب داده شد که

در آن ورزشکاران سفارتخانه های خارجی و ورزشکاران ایرانی شرکت کردند. مهمترین رشته های این رویداد ورزشی دو و میدانی بود.
در آن سالها، وزارت معارف ایران همه ساله جشنواره ای ورزشی برای دانش آموزان ترتیب می داد که بیشتر بر پایه دو و میدانی، شمشیر بازی، حرکات ژیمناستیک بود.
احمد ایزدپناه ـ که او را پدر دو و میدانی در ایران می خوانند ـ از سال ۳۰۳ به بعد، به کمک شمس الدین شایسته و شعاع معتمد شیرازی در مسجد سپهسالار آن زمان تشکیلاتی به راه انداختند که هدف آن برگزاری مسابقات دو و میدانی بین ورزشکاران و محلات و مدارس تهران بود.
در سال ۱۳۱۱، کانون ورزش ایران به همت احمد ایزدپناه تأسیس شد. این کانون در گسترش فوتبال و دو و میدانی ایران به همت این کانون، در کالج تهران برگزار شد.
در آن سال ها (۱۳ـ۱۲ـ۱۱ـ۱۳۱۰) بیشتر مسابقات دو و میدانی با وسایل ابتدایی و معمولی انجام می شد و دسته بیل و ریسمان و سنگ ترازو برای پرش با نیزه و پرش ارتفاع و پرتاب وزنه به کار می رفت.
در سال ۱۳۱۳ هجری شمسی از سوی وزارت معارف یک اردوی ورزشی در باغ منظریه تهران ترتیب یافت که اولین سمینار دو و میدانی هم در آن جا تشکیل شد تا این رشته از ورزش را در ایران پایه ریزی کند و گسترش دهد.
به این ترتیب، رشته های مختلف دو و میدانی به تدریج در شهرهای بزرگ و کوچک ایران رواج یافت.

قهرمانان تاریخ دو و میدانی جهان

چون ورزش دو و میدانی رشته های گوناگونی دارد، قهرمانان متعددی هم در طی تاریخ خود داشته است که نام بعضی از آن ها جاودانی است. نام هایی همچون: پاوونورمی (فنلاند ـ نیمه استقامت) ـ جس اوونس (آمریکا ـ دو سرعت) ـ امیل زاتوپک (چکسلواکی ـ دوهای استقامت) ـ والری برومل (شوروی ـ پرش ارتفاع) ـ والری بورزوف (شوروی ـ دو سرعت) آبب بیکیلا (تیوپی ـ ماراتن) ـ جیم تورپ (امریکا ـ دهگانه) ـ آلبرخوان توره نا (کوبا ـ ۴۰۰ متر) ـ پیترومنه آ (ایتالیا ـ ۲۰۰ متر) ـ رونالدو نهی میاه (امریکا ـ ۱۱۰ متر با مانع) ـ جانی آکی بوا (اوگاندا ـ ۴۰۰ متر با مانع) ـ

ادوین موزش (امریکا ـ ۴۰۰ متر با مانع) ـ تامی اسمیت (امریکا ـ ۲۰۰ متر) ـ کیپ چوک کینو (کنیا ـ نیمه استقامت) ـ هنری رونو (کنیا ـ استقامت) ـ سباستیان کو (انگلستان ـ نیمه استقامت) ـ استیواووت (انگلستان ـ نیمه استقامت) ـ آل فوئر باخ (آمریکا ـ پرتاب وزنه) ـ یوری سدیک (شوروی ـ پرتاب چکش) ـ باب بیمون (امریکا ـ پرش طول) ـ ژوژیان هوا (چین ـ پرش ارتفاع) ـ سعید آویتا (مراکش ـ نیمه استقامت) ـ دیلی تامسون (انگلستان ـ دهگانه) ـ کارل لوئیز (امریکا ـ دو سرعت) ـ سرگئی بوبکا (شوروی ـ پرتاب نیزه).
قهرمان ایران
از میان چهره های سرشناس دو و میدانی ایران می توان به نام های زیر اشاره کرد: احمد ایزد پناه ـ ابوالقاسم میری ـ ناصر نژند ـ عبدالوهاب شاهخوره ـ پرویز کماسی ـ گلوردی پیمانی ـ علی باغبانباشی ـ محمود خلیق رضوی ـ احد برنجی ـ عنایت جانان پور ـ کریم زندی ـ سلمان حسام ـ جلال کشمیری (قهرمان پرتاب دیسک آسیا) ـ محمد وجدان زاده ـ محمد رضا انتظاری ـ تیمور غیاثی (قهرمان پرش ارتفاع آسیا) ـ و… فرامرز روستایی فر (قهرمان ۸۰۰ متر آسیا) ـ حمید سجادی (قهرمان ۴۰۰ متر آسیا).
قوانین و مقررات

مسابقات دو و میدانی از مهمترین رشته های ورزشی در بازی های المپیک و در جهان ورزش است.
ورزش دو و میدانی را از آن جهت مادر ورزش ها نام نهاده ناد که اولاً کاملترین ورزش در ایجاد تندرستی و تأمین سلامت تن و روان است و دیگر آن که مهارت های دو و میدانی در بیشتر رشته های ورزشی به کار می آید: دویدن، پریدن، جهیدن، پرتاب کردن، پر نفس بودن، استقامت داشتن و غیره.
ورزش دو و میدانی ترکیبی است از انواع دوها، انواع پرتاب ها، و انواع پرش ها که در میدان و پیست برگزار می شود و هر یک از مواد آن اسباب و کفش و لباس مخصوص خود را دارد.

انواع دوها
دوها، از هیجان انگیزترین مسابقات دو و میدانی هستند، به ویــــــــژه دو صد متر که آن را گل سر سبد این ورزش می شمارند. انواع دوها به دسته های مختلفی تقسیم می شوند:
۱- دوهای سرعت، شامل ۱۰۰ متر ـ ۲۰۰ متر ـ ۴۰۰ متر
۲- دوهای نیمه استقامت، شامل ۸۰۰ متر ـ ۱۵۰۰ متر
۳- دوهای استقامت، شامل ۵۰۰۰ متر ـ ۱۰۰۰۰ متر
۴- دوهای با مانع، شامل ۱۱۰ متر ـ ۴۰۰ متر ـ ۳۰۰ متر
۵- دوهای امدادی شامل، ۱۰۰*۴ متر ـ ۴۰۰*۴ متر
۶- دو ماراتن، به مسافت ۲۴ کیلومتر و ۱۹۵ متر
دو سرعت
یکی از انواع دوها ،دو سرعت می باشد. در این نوع به خاطر رقابت شانه به شانه، نزدیک و چشمگیر ورزشکاران، از حساسیت خاصی برخوردار است. علاوه بر رعایت مسائل تکنیکی و

برخورداری از آمادگی روحی، روانی و جسمانی ایده آل بخصوص در دو ۱۰۰ متر افراد باید دارای بهره هوشی بالا، دقت و سرعت عمل خوبی باشند، تا بتوانند هنگام شلیک تپانچه توسط استارتر، در وضعیت خاص با عکس العمل خوب و سریع، از رقبا پیشی گیرد. این نکته را نیز باید در نظر داشته باشد که با دو خطا در استارت از دور مسابقات حذف می گردد.
برای شروع دوهای سرعت ۱۰۰متر ۲۰۰،۴۰۰متر و همچنین ۱۱۰ و ۴۰۰ متر با مانع و نیز مرحله ا

ول دو ۱۰۰*۴ و ۴۰۰*۴ امدادی از تخته استارت استفاده می شود .

دو ماراتن
ماراتن مسابقه ای است برای دوندگان نیرومند و پر استقامت که از همان نخستین دوره بازی های المپیک نوین در فهرست مسابقات دو و میدانی قرار گرفت.
در بازی های المپیک نوین، این ماده از ورزش به یاد یک سرباز یونانی، به نام فیدی پیدس برگزار می شود که به نوشته تاریخ نویسان یونانی جان خود را در راه خوشحال کردن هموطنانش فدا کرد.
مورخان یونانی می نویسند که در سال ۴۹۰ قبل از میلاد، جنگی بزرگ میان ایرانیان و یونانیان در

دشت ماراتن به وقوع پیوست که در آن جنگ سربازان یونانی توانستند با تعدادی بسیار کمتر از ایرانیان پیروز شوند و جنگ ماراتن را فتح کنند. در این حال سربازی یونانی به نام فیدی پیدس چون می دانست که اهالی آتن به شدن نگران سرنوشت خود هستند، فاصله ۲۴ کیلومتری میان دشت ماراتن و آتن را یک نفس دوید و پس از دادن مژده پیروزی به هموطنانش از نفس افتاد و مرد.

بی تردید چنین ماجرایی یک دروغپردازی محض است که تاریخ نویسان یونانی نوشته اند تا خود را بزرگ و ایرانیان را کوچک جلوه دهند. جالب اینجاست که بسیاری از تاریخ نویسان بی طرف، واقعه ماراتن را به دلایل بسیار رد کرده و اصولا قبول ندارند که در دشت کوچک ماراتن چنان جنگ بزرگی میان ایران و یونان در گرفته باشد.
راهپیمایی
راهپیمایی، یکی دیگر از مسابقات دو و میدانی است که در دو ماده به مسافت ۲۰ کیلومتر و ۵۰ کیلومتر انجام می پذیرد.
شرکت کنندگان در این رشته به هیچ وجه حق دویدن یا پریدن ندارند و طبق مقررات باید چنان گام بردارند که قبل از جدا شدن پای عقب از زمین، پای دیگر بر روی زمین قرار گیرد. راهپیمایی (در حقیقت پیشروی گام ها به جلو) به ترتیبی است که در هیچ لحظه ای تماس قسمتی از کف پاها با زمین قطع نشود.
صحرا نوردی
در اروپا و مخصوصاً انگلستان قدیم چنین رسم بود که روستاییان برای شکار خرگوش، به صورت دسته جمعی در دشت و جنگل و سبزه زارها به حرکت درآیند و به تعقیب و شکار خرگوش ها بپردازند. این رسم، الگوی مسابقات صحرا نوردی شد که مسیر آن در نواحی خارج شهر و در علفزارها و مزارع و بیشه هاست.
از آن جا که کشورهای مختلف دنیا شرایط آب و هوایی متفاوتی دارند، برای مسابقات صحرا نوردی هم مقررات خاصی وضع نشده جز آنکه مسیر مسابقه باید توسط علائمی مشخص شود و ضمناً مسافت مسابقه برای بزرگسالان کمتر از ۷ کیلومتر و بیشتر از ۱۲ کیلومتر نباشد.

رشته دهگانه
رشته «دهگانه» از سال ۱۹۱۲ به بازی های المپیک افزوده شد. دهگانه، شامل ۱۰ ماده از دو و میدانی است که طی دو روز انجام می گیرد و هر شرکت کننده در روز در پنج ماده از آن شرکت می جوید.

• مواد روز اول: دو ۱۰۰ متر، پرش طول، پرتاب وزنه، پرش ارتفاع، دو ۴۰۰ متر
• مواد روز دوم: دو ۱۱۰۰ متر با مانع، پرش نیزه، پرتاب دیسک، پرتاب نیزه.
امتیاز ورزشکاران این ماده طبق جدول مشخصی محاسبه می شود و در پایان هر کس که در مجموع امتیاز بیشتری بیاورد قهرمان شناخته می شود.